Brasserie de Badmeester opent haar deuren, een droom wordt werkelijkheid

Bonnie Knaap is de perfecte gastvrouw van Brasserie de BadmeesterOp de oprit staan potten met prachtige planten, binnen is het een zee van bloemen en het oude vertrouwde personeel is in nieuwe bedrijfskleding gestoken. De warme inrichting en het prachtige uitzicht vallen direct op.

 

Aan het tafeltje bij de ingang spreken we Marco en Bonnie Knaap. Bonnie is de kleindochter van de Groningse radioverslaggever Wouwenaar die het paviljoen in de vorige eeuw liet bouwen. Beiden hebben een lange staat van dienst in de horeca. Marco is leermeester en Bonnie studeerde in 2001 af aan de Hogere Hotel School. Bonnie werkte jaren in hotel Duinoord (het hotel van haar ouders) en ook Marco heeft zestien jaar gewerkt bij dit gerenommeerde hotel , waarvan dertien jaar als leidinggevende, hierdoor een vertrouwd gezicht van dit hotel.

 

Twee jaar versterkten ze samen het team van Strandhuys De Gouden Bal. Ze droomden al jaren over een eigen zaak en nu is die droom werkelijkheid. Bonnie: "De naam van het paviljoen refereert aan de badmeester die hier vroeger zat. Onze vraag: "wat is jullie doelgroep?" Marco: "We hebben geen speciale doelgroep. Iedereen is welkom bij ons. We zijn heel laagdrempelig. Het is hier heerlijk toeven na een strandwandeling achter een kop warme chocolademelk. Ook kun je bij ons prima terecht voor bijvoorbeeld een zakenlunch. Maar ook voor gezinnen hebben van alles te bieden. Een goed voorbeeld hiervan is dat wij voor kinderen ook 's-avonds pannenkoeken serveren. Verder is het mogelijk om bij ons feesten te organiseren tot ongeveer 250 personen. Speciaal hiervoor beschikken we over een enorme feesttent waarmee we ons terras kunnen overdekken. We zijn in staat om een feest, bruiloft of ander evenement van A tot Z te organiseren. Op onze site kan men zien of we in verband met zo'n feest gesloten zijn voor passanten."

 

Trots overhandigt Bonnie de nieuwe menukaart. Deze ziet er zeer uitnodigend uit met gerechten als Tamme Eendenborst, Gamba's, Vispotje, Saté, Kaasplankje en ook de kindermenu's ontbreken niet. Aan de vegetarische gasten is ook gedacht, er staan diverse vegetarische gerechten op de kaart. De prijzen zijn zeer redelijk te noemen; een driegangen menu voor 19,75 en een fles huiswijn voor 14,95. We kiezen voor het Kaasplankje.

Het prachtige uitzicht, de warme inrichting, de heerlijke kazen in combinatie met de prima huiswijn maken Brasserie De Badmeester tot een hemels plekje aan onze kust.

 


 

 

oudstrand

 Brasserie de Badmeester; Een horecagelegenheid met een lange geschiedenis

Door Anton Overklift

De geschiedenis, van Paviljoen Zeebad tot Brasserie De Badmeester

Aan het begin van de vorige eeuw was strandrecreatie een bezigheid die alleen voorbehouden was aan een kleine groep welgestelde burgers. Hoogst zelden werd het Wassenaarseslag met een bezoek vereerd, Scheveningen was "the place to be" Wassenaar was in die tijd een geïsoleerde agrarische gemeenschap. De wandelaar die de moed had om vanuit het dorp naar het strand te lopen kon ook midden in de zomer verzekerd zijn van rust en stilte. Wandelend naar de Klip was er naast de verharde "schelpenweg" een zandpad waar de schelpenvissers met hun paard en wagen diepe sporen in hadden getrokken

 

Over de Klip gekomen zag hij eerst het café van Vioen en kon iets verder een biertje drinken bij café Duinzicht van de familie Remmerswaal. Een enkele keer passeerde prinses Juliana in een open koets vergezeld door een hofdame en een rechercheur op de fiets. Halverwege de wandeling door de duinen lag het strandcafé Duinoord van Gijs Gardien. Hier kon men de laatste versnapering nuttigen. De kans op het strand nog iets te gebruiken was heel klein. De enige die daar een karige boterham verdiende was schelpenvisser Kortekaas. Aan deze situatie van landelijke rust kwam langzamerhand een einde toen de Leidschestraat werd verhard en in 1923 de trambaan werd aangelegd.

 

Het was in 1919 dat de heer Lievense café Duinoord van de heer Gardien overnam en er een steviger café van maakte. Dat Lievense over een vooruitziende blik beschikte bleek in 1931 toen hij voor het toen respectabele bedrag van 350 gulden een stuk strand pachtte van 100 meter. De bestemming werd als volgt omschreven: "Badhuis met consumptietent, 75 badhokjes en 2 gebouwtjes voor bedienend personeel" Boven de strandtent stond op het duin een geschutsopstelling van het Nederlandse leger. In de winter moest de strandtent van het strand. Niet zozeer vanwege het water maar in verband met de schietoefeningen. De strandtent lag ongeveer in het verlengde van de schietbaan. Als vrij ondernemer nam Lievense het echter niet zo nauw en liet zijn tent in de winter gewoon staan. Het risico van verkeerd gerichte granaten woog blijkbaar niet op tegen al het werk van het afbreken en weer opbouwen. In de jaren dertig begon de strandexploitatie goed te lopen.

 

In 1936 bouwde Lievense Hotel Duinoord. In 1940 werden de duinen en het strand tot Sperrgebied verklaart en verhuisde de familie Lievense noodgedwongen naar het dorp. In 1943 trouwde de dochter van Lievense, Pieternella met de Groningse radioverslaggever Wouwenaar. Toen de Duitsers in 1945 vertrokken werd Hotel Duinoord snel in oude luister hersteld. Vader Lievense kon dit nog net meemaken, hij stierf vlak na de bevrijding. Het echtpaar Wouwenaar-Lievense beperkte zich gelukkig niet tot Hotel Duinoord. Na al die jaren wilden de Wassenaarders het strand wel weer eens zien. De oude pachtovereenkomst uit 1919 was nog steeds geldig. De overheid, in de veronderstelling dat de heer Wouwenaar de op "zijn stuk strand" gebouwde bunker zelf zou opruimen gaf toestemming om over de bunker te beschikken. Deze "onzorgvuldigheid" gaf Wouwenaar de mogelijkheid om de akte op eigen wijze te interpreteren en zijn architect zag in de bunker een ideale fundering om het huidige paviljoen op te bouwen. Toen de autoriteiten beseften wat er was gebeurd was het te laat en stond Paviljoen Zeebad zeer stevig in de duinen.

Gedurende het weekend was de zaak afgeladen met Wassenaarders die genoten van het prachtige uitzicht. 's-Avonds was de zaak verlicht met grote petroleumlampen. Elektriciteit werd pas aangelegd in de jaren zestig. Ook de baders kwamen aan hun trekken. Het eerste carré was voor de heren, afgescheiden met een tweemeter hoge muur, van het tweede carré dat bestemd was voor de dames. In het uitbouwtje achter het carré zat de kassier die kaartjes verkocht en kledinghaken verstrekte. Een badmeester controleerde de goede zeden en lette op dat er niet over de muur werd gegluurd. Onder toeziend oog van badmeester Hans Boesaard, in een torentje of vlet, waagde men zich de branding in. Het stuk strand voor het paviljoen was alleen bestemd voor gasten van Paviljoen Zeebad. Het "gewone volk" werd gemaand door te lopen. Boven in het paviljoen werkten 6 mensen en op zomerse dagen in de badinrichting maar liefst 5 man. De grote cabines in het derde carré waren ook toen al permanent verhuurd.

 

De zware storm van 1953 maakte bijna een einde aan het paviljoen. Het terras stortte in zee. Door zorgvuldig gebruik van duindoorn en helm herstelde de duinen zich. Met de losser wordende zeden kon de muur worden teruggebracht tot een meter. Door de stijgende loonkosten moest de heer Wouwenaar het personeelsbestand terugbrengen tot twee man. Daarbij kwam dat de exploitatie van Hotel Duinoord prioriteit 1 had. In 1976 werd besloten Paviljoen Zeebad te sluiten. De trap naar het strand werd achter het hotel opgeslagen. En zo vonden een aantal zeer enthousiaste kustzeilers het dichtgetimmerde paviljoen in 1977 toen zij op zoek waren naar een locatie voor de op te richten Kust Zeil Vereniging Wassenaar. Na geslaagde onderhandelingen met de heer Daan Wouwenaar openden zij de Beachclub Wassenaar. Na vijftien jaar nam Arjan Schaap in 1992 de exploitatie over en veranderde de naam in St. Moritz aan Zee. St. Moritz werd de trots van het Wassenaarseslag en vele Wassenaarders hebben hier menig uurtje doorgebracht.

 

Op 1 oktober j.l. namen Marco en Bonnie Knaap de zaak over en veranderden de naam in Brasserie de Badmeester.